تو باعث شده ای كه آدمی از آدمی بهراسد.
تراشنده ی آن گَنده بُتی تو
كه مرا به وهن در برابرش به زانو می افكنند.

تو جان مرا از تلخی و درد آكنده ای
و من تو را دوست داشته ام
با بازوهايم و در سرود هايم.

تو مهيب ترين دشمنی مرا
و من تو را ستوده ام،
رنج برده ام ای دريغ
و تو را
ستوده ام.

                                     احمد شاملو

بفرماييد فروردين شود اسفند‌های ما
بگو تا گل شود گل، غنچه‌ی لبخند‌های ما
بفرماييد هر چيزی همان باشد كه می‌خواهد
همان، يعنی نه مانند من و مانند‌های ما
بفرماييد تا اين بی‌چراتر كار عالم عشق
رهايی يابد از چون و چرا و چند‌های ما
سر مويی اگر با عاشقان داری سر ياری
بيفشان زلف و مشكن حلقه‌ی پيوند‌های ما
به بالايت قسم سرو و صنوبر با تو می‌بالند 
بيا تا راست باشد عاقبت سوگند‌های ما
بفرماييد فردا زودتر فردا شود امروز
همين حالا بيايد وعده‌ی آينده‌های ما

                                                                                                       قيصر امين پور

پ.ن:حس خوبی داشت امروز. با مرضیه رفتیم مهدیه ی تهران.
نیمه ی شعبان همیشه یک جور دیگریست، یک جور بهتریست.
همه جا می شود حضور فرشته ها را حس کرد، وقتی دعایت را برای خدا می برند...

دلم از خودم گرفته. از تمام زمانی که تلف کردم. از نابود کردن بسیاری از لحظه های
خوب زندگیم. از این آشفتگی در مسیری که اومدم و بازگشتم و دور زدم و برگشتم و
حالا نمی دونم کجاش ایستادم. می گن بگو: "این نیز بگذرد..."
ولی گفتنش خیلی سخته و تحمل کردنش خیلی سخت تر.
دلم هوای روز های پر نشاط و بی خیال خودم رو کرده و زمزمه کردن
"آری آری زندگی زیباست" و زیر لب خواندن:
"هر کجا هستم باشم
آسمان مال من است
پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است
چه اهمیت دارد
گاه اگر می رویند قارچ های غربت"
اهمیت؟ فعلاْ که اهمیت دارد روییدن این قارچ های لعنتی!

این همه مشغله و کار حس خوبی دارد، حس بودن.
با اینکه گاهی از خستگی روی مبل بیهوش می شوم، با اینکه همه از دستم شاکی اند
برای بی خبر بودن از حال و روزشان و با اینکه دیگر وقتی برای با خودم بودن ندارم اما
این شلوغی و تحرک و کار و کم آوردن وقت را دوست دارم.
دارم بودن را، شیرینی خود بودن را تجربه می کنم.